Klik op een afbeelding om verder te gaan:
NIKO

Na de dood van mijn vorige Engelse Bull Terrier Harrie die 16 jaar werd, wilde ik weer een nieuw vriendje. Ditmaal weer een Engelse Bull Terrier en ik heb ze al 30 jaar. Ze zijn bijzonder lief en erg komisch. Eenmaal je zo’n Bull hebt gehad, wil je niet meer anders want er is geen vergelijkbaar ras.

Ik vind dit ras ook erg knap en ik heb sowieso een zwak voor een lange neus.

Dit laatste vind ik erg aantrekkelijk en als jong kind wist ik al dat dit later mijn hond zou worden.

Dus bij de fokster Niko uitgezocht en voor hem 1 jaar mijn ontslag genomen, zodat ik thuis kon blijven om hem op te voeden. Mijn werkgever ging er mee akkoord op de voorwaarde, dat als ik weer ging rijden, eerst hem moest bellen. Dit heb ik na dat jaar dan ook gedaan.

Luisteren doet hij voor geen meter en meestal moet ik wel minstens 5 keer roepen voordat hij omkijkt... ALS hij omkijkt.

Hij kent ook geen commando’s maar hoeft voor mij ook niet. Hij mag gewoon zijn eigen wil hebben en maakt hem erg komisch/charmant...zolang hij maar sociaal en lief is vind ik het prima. Een hond die de hele dag braaf in zijn hoekje ligt is niks voor mij.

Verder heeft hij in zijn bewerkelijke jeugdjaren een heel meubilair gekost (beter gezegd kapot gebeten) en speciaal voor hem een stationwagen moeten kopen. Dit zodat ik de bench achterin kon zetten, want alleen al het bewegen van de ruitenwisser deed hem tegen ‘t achterraam plakken.

Als pup was hij erg wild, ik werd er bijna overspannen van en ik ben toch heel wat gewend, nu kan ik er om lachen. Hij is net Willy Wortel en practisch iedere dag vindt of spookt hij weer wat anders uit waarmee we helemaal in een deuk liggen.

Hoe dan ook, Niko is een erg lieve hond met zoenfactor 10, een ware allemansvriend, altijd goede zin en dol op de katten, kippen en cavia’s. Nooit zal hij naar hun grijnzen, integendeel… hij wil altijd met hun spelen maar is daar eigenlijk een beetje te lomp voor.

 

Drama:

 

Begin 2010  jaar vond ik overal bloed in huis en terwijl hij in de sneeuw hapte, zag ik de witte sneeuw helemaal rood verkleuren. Dus hem meteen in de auto gezet en in paniek naar de dierenarts gereden.

Na onderzoek bleek hij allemaal gezwellen op zijn longen te hebben, zijn hart was vergroot en duwde de luchtpijp naar de longen dicht. Donkere wolken dus!

Met een flinke dosis Prednison, Theolair en andere medicijnen loopt hij hier nog steeds rond tot grote verbazing van de dierenartsen. Helaas takelt hij nu erg af, gaat hard achteruit en er zijn dagen dat ik denk dat het wel eens zijn  laatste kunnen zijn.

Zijn vacht is slecht geworden, dof en flink uitgevallen, iets wat alles over de gezondheid van een dier verteld… ik vrees dat dit zijn laatste maanden zijn. Zijn ademhaling doet me steeds vaker verstijven… piepen en het vocht op zijn longen.

Zodra ik merk dat het niet meer toelaatbaar is (pijn heeft hij niet) en hij naar lucht snakt, dan zal ik afscheid moeten nemen.

Nu nog even niet aan denken en genieten van de momenten dat mijn maatje en groot wit uilskuiken hier nog vrolijk rondhuppelt. Hij is hartverscheurend lief!

 

1986-2002
Harrie
“Super Bowls Boogie Woogie”
Het plaatsen van een kroon bij mijn vorige Engelse Bull Terrier Harrie,
onder begeleiding van dierenarts Hanneke Moorman.
Update januari 2012: Niko gaat hard achteruit en de problemen stapelen zich op!!

Het einde is nabij...

We hebben huidweefsel voor onderzoek naar Brussel laten sturen maar zijn huid is door zijn aandoening en medicijnen aan het afsterven. Wat als een onschuldig lijkend plekje op zijn slapen begon, is nu uitgegroeid tot enorme plekken op zijn schouder, flanken en in de liezen. Alhoewel hij geen pijn heeft, slaat het laatste redmiddel niet aan en ik hoef hier dus geen tekening van te maken.

Filmpje van Niko’s laatste dag!!!!!!

Beneden het  filmpje van Niko’s laatste dag, hij overleed op 19-03-2012

Op deze film kan je zien dat zijn dag gekomen was.

Net ofdat hij wist dat hij er de volgende morgen niet meer zou zijn!

Hij is vredig thuis ingeslapen maar zijn gemis is niet te verwoorden.

 

Tot later...